Archive for the ‘Arte’ Category

La Terremoto de Alcorcón y La Hora Chanante

Sunday, May 6th, 2007

¿Por qué el nuevo vídeo de la Terremoto de Alcorcón (”versionando” a Dover) me recuerda mucho muchísimo a las “parodias” autobiográficas de La Hora Chanante?

¿Cuál es la línea que separa el versionado de la parodia? Quizás ninguna cuando hay humor en las dos :) Por cierto, magnífico vídeo, “Enajená” tiene partes mucho mejor montadas y con mucha mejor letra que la original “Let me out”.

Refugio dilatado

Wednesday, January 24th, 2007
En un lugar secreto entre un hormiguero convulso
con un calor vivo que haces crecer de mis manos.
Mis palabras las miden las miradas que uso
para descubrir, despacio, tu cuerpo cercano.

Tus brazos son las manillas de un reloj
que desliza el tiempo bajo el rumor de mi aliento.
Cada golpe de mi voz se queda en tu pelo:
una caricia tuya y, de golpe, un rayo por mi cuerpo.

Quiero descubrirte despacio, y mudo,
regando la flor de mi vida con el agua
que recogiste a lo largo del mundo.

Quiero descubrirme despacio, amando,
alimentando la sonrisa de tus labios con cada uno
de los besos que te doy a tu lado.

Pauline en la playa – Lo que mejor se me da

Sunday, January 7th, 2007
Salta, saltamontes cocineros,
y entre tanto yo haciendo pucheros,
que es lo que mejor se me da,
que es lo que mejor se me da.

Y los chinitos haciendo su muralla,
y yo entre tanto aquí tumbada yo en la playa,
que es lo que mejor se me da,
que es lo que mejor se me da.

Cucarachas se montan una conga
y yo entre tanto pintando aquí la mona,
que es lo que mejor se me da,
que es lo que mejor se me da.

Trapecistas se la juegan en la pista,
y yo entre tanto haciéndome la lista,
que es lo que mejor se me da,
que es lo que mejor se me da.

De su disco Silabario…

Tren vell, via nova

Tuesday, January 2nd, 2007
Vull veure’t com l’àngel que em recorda
que hi queden motius per seguir anant sota el sol,
vull viure’t com el àngel que et duu
cada matí fins el cel dins dels teus llençols.

Com un tren vell que marxa sense presa
i deixa que el cristall no sembli més un mirall,
i que puguem junts fer un autogovern d’entesa,
i que dormis com la nena somrient que vas ser temps fa.

I tot això dins un tren amb destinació desconeguda

Y en castellano:

Quiero verte como el ángel que me recuerda
que quedan motivos para seguir yendo bajo el sol,
quiero vivirte como el ángel que te lleva
cada mañana al cielo entre tus sábanas.

Como un tren viejo que va sin prisa
y deja que el cristal no sea más un espejo,
y que podamos juntos hacer un autogovern d’entesa,
y que duermas como la niña sonriente que fuiste tiempo ha.

Y todo esto en un tren sin destino conocido

Ocho horas

Saturday, December 16th, 2006
Un chocar de mundos en una noche dilatada
entre calles que siempre evocan recuerdos.
Rabia de amar en un golpe de confianza,
sosiego seguro al recorrer tu cuerpo.

El tiempo en la burbuja se agita convulso
saliendo y entrando por nuestros ojos.
Ocho horas arropado en tus palabras,
ocho mil instantes entre tus brazos.

Besos de sonrisas, calor de tu fuego,
dos mundos encontrados una noche
allí donde reposan tus sueños.

Ivan Ferreiro – Ciudadano A

Friday, December 15th, 2006

Sonido de tanques…
Ruido de helicópteros…

No suelo pensar que los demás teman por mí
a lo mejor supones que soy un animal
no más silvestre que esta piedra
que menojó el día que yo vi lo miserable que podías ser
lo miserable

No suelo pensar que los demás me entienden en un momento
y una que vez empiezo a hablar
mios vomitonas me convierten en un descarado.

Sí, tienes razón,
es complicado mantener el tipo en cualquier situación
Ya ves, yo sobrevivo a base de basura y desencuentro
no podrás decir que no te dije lo que había un día en su momento.
Mírate bien, que estás inflado de mediocridad.

No suelo decir lo repugnante que resulta veros en la tele haciendo bailar los numeritos en las tablas
vuestras putas casas son de verdad, y a mi me da que todo es de mentira.

Ví cómo una vez cambiabas todo en el telediario
vi a todos llorar, es imposible contenerme ahora
no consigo
ví a tu mujer cómo besaba a todos en Madrid en las calles
Y a tí en Berlín vendiendo Europa a los americanos,
vendiendo Europa a los americanos,
vendiendo Europa a los americanos.

Todo lo que nunca tendré

¿A quién va dedicado?

Tan sólo el tiempo

Wednesday, November 29th, 2006
¿Quién puede decir a dónde va el camino
donde fluye el día? Tan sólo el tiempo.

¿Y quién puede decir si tu amor crece
mientras tu corazón elige? Tan sólo el tiempo.

¿Quién puede decir por qué tu corazón suspira
mientras tu amor vuela? Tan sólo el tiempo.

¿Y quién puede decir por qué tu corazón llora
cuando tu amor llace? Tan sólo el tiempo.

¿Quién puede decir dónde se unen los caminos
que deben ser el amor en tu corazón?

¿Y quién puede decir cuándo duerme el día
si la noche resguarda por completo tu corazón?

La noche resguarda por completo a tu corazón.

¿Quién sabe? Tan sólo el tiempo.

Only time, de Enya. ¿No te viene a la cabeza? Piensa en Monica (Friends) dándose un baño ;)

Ajuar abandonado

Saturday, November 11th, 2006
Siluetas de aves que un atardecer de fuego cubre
bajo el que arden las últimas ascuas de octubre.
Mismo día, misma luz, y un mundo entre nosotros
tan grande como un muro de tiempo en agosto.

Como un año sin cosechas, truncado por las lluvias
que llegaron de improviso: tormenta de verano que inunda
tras una mañana serena, de sol y naranjada fría,
ilusiones germinadas, crecidas, y ahogadas en vida.

Llueve, it rains, il pleut, plou, es regnet …

Saturday, November 4th, 2006

Llueve, sin cesar, llueve, y me gusta. Música tranquila, la ventana abierta y yo con jersey. No es ahora de esas lluvias torrenciales sino que cae lenta, como sin prisa por llegar al suelo. Siempre he oido que este es el tipo de lluvia que le gusta a la Tierra.

El horizonte se difumina y la calle se queda desierta, sobre todo una mañana de sábado, cuando no hay obligaciones que atender. Por suerte hoy tuve yo una y estuve un rato parado, bajo la lluvia, con mi paraguas, oyendo cómo chocaban despacio las pequeñas gotitas sobre mí. Es una de las realidades más bonitas que hay y lo es a la vez en un espacio medianamente grande; ahora estará lloviendo en Atocha, en ese invernadero gigante que te transporta a otras latitudes, o en ese andén gris y triste que piso cada día y se oirá, contra algún techo, el crepitar de la lluvia.

En algún bar de una calle perdida cercana a la Puerta del Sol el dueño habrá abierto la puerta y habrá entrado en su local el mismo olor que entra ahora en mi cuarto: tierra húmeda, aunque no haya tierra en si misma… O quizás lo que sucede es que para los urbanitas ese es nuestro olor a tierra húmeda, como en “ese es el himno de nuestra patria” pero sin patriotismo. Quizás, justo en este mismo instante, esté lloviendo en toda Europa, ¿has pensado en las implicaciones que tiene eso? Cierra los ojos y escucha; ese es nuestro himno ahora.

La canción que oigo es de France Gall y últimamente la ponen tras las noticias de las dos en Hablar por hablar, interpretada por April March:

Quand ils sont longs les jours de pluie
Quand je suis seule quand je m’ennuie
Que dans un rythme monotone
Au fond de moi ton nom résonne

Il me reste cet air-là
Qui vient me parler de toi
Car en chantant cet air-là
Je ne peux penser qu’à toi

Lorsque tour à tour dans ma vie
Que je n’t'ai pas vu de la semaine
Que je dis comme une litanie
À mon oreiller que je t’aime

Il me reste cet air-là
Qui vient me parler de toi
Car en chantant cet air-là
Je ne peux penser qu’à toi

Sur le triste quai d’une gare
Si un jour la vie nous sépare
Ou que ton cœur change de route
Moi j’aurai le mien en déroute

Il restera cet air-là
À jamais au fond de moi
Car pour toujours cet air-là
Parlera de toi et moi

Il restera cet air-là
À jamais au fond de moi
Et je sais que cet air-là
Te ramènera vers moi

Me gusta la lluvia porque ma hace volverme un poquito más hacia lo que soy, hacia dentro, un lugar al que desde que se me acabó el verano no presto mucha atención; ahora siento que todo sigue funcionando, que no son tales las importancias que les damos a las cosas con el día a día… Sigue lloviendo y eso es lo importante.

Nuevo ciclo, gracias a la música

Monday, October 30th, 2006

Unos días raros pasan por mi vida… Mucha tristeza por dentro y no terminaba de saber por qué. Alguien consigue que me haga una idea de por qué es (y ya van muchas ayudas en esa dirección, espero que en sentido contrario vayan algunas otras) y vale, ahora sé más o menos qué me pasa, ¿pero cómo lo soluciono?

No me dí cuenta de que había un remedio que no había probado: la música. ¿Cómo es posible que desde que escuché dos canciones concretas ya no esté así de desalentado? Pero no me refiero a escuchar una canción, sonreír, y al acabar volver al estado de tristeza anterior, no. Es que he vuelto a mi estado natural: estar contento. Como si fuera un imán que ha estado a 500K durante un par de semanas; no estoy acostumbrado a esta parte del ciclo de histéresis.

Creo que sí, que vuelvo a ser el mismo y que me voy a tomar las adversidades como lo he hecho siempre: desde la perspectiva de no olvidar nunca que, al menos para mi mismo, soy alguien especial y soy lo más valioso que tengo. Ah, se me olvidaba la canción, Don’t follow the stream, y la puedes encontrar aquí. Se llaman sector7seven, son suecos y su música la ofrecen en Internet, no se si libre o no, pero ahí está.

No encuentro la letra y hay palabras que no termino de pillar, así que… Quizás otro día :D